Üç Yıl… Bir Cami, Bir Şehir, Bir Sessizlik
Takvim yaprakları düşüyor. Duvarlar düşüyor. Ama sorumluluk düşmüyor. 6 Şubat… “Asrın Felaketi” diyoruz.
Asır geçti mi bilmiyorum ama tam üç yıl oldu.
Üç yıl. Dile kolay.
Ceyhan için zor.
1998 Ceyhan depreminde ayakta kalan Abdulkâdir Ağa Camii, “Asrın Felaketi”nde pes etti.
Minareler sustu.
Ezan yarım kaldı.
Ceyhanlı mağdur oldu.
Camiyi kapattınız.
Peki umudu kim açacak?
Ceyhan Sevdalıları çıktı sahneye.
Reklamsız.
Kamerasız.
Siyasetsiz.
Ceyhan Din Görevlileri Yardımlaşma
Derneği Başkanı İsmail Gürz.
Hayrettin Emel.
Şükrü Uluç ve Tahsin Manga.
CRT MEDYA yı ziyaret ettiler.
“Bize Sümerbank’ın eski yerini vermezler mi?” dediler.
Tabiki verir, Adı Erol Kahraman.
Soyadı tesadüf değil.
“Benim binam var” dedi.
“Ücretsiz” dedi.
“Tarihi cami yapılana kadar” dedi.
Devletin yapamadığını, Bir Ceyhanlı yaptı.
Birlik oldu. Beraberlik oldu.
Mehmet Ali Bilici, Hayrettin Emel…
Eksikleri giderdiler.
Ceyhanlı esnaf nefes aldı.
Namaz kılındı.
Ezan yankılandı. Ama…
Devlet yine yoktu.
Şimdi gelelim Vakıflar’a. Toz var.
Duman var.
Önlem Sözde var,özde yok.
Çarşı esnafı perişan.
Maske yok. Bariyer yok.
Plan yok.
Ramazan geliyor. “Ramazan’da biter” denildi.
Kaplumbağa bile güler bu hıza.
Üç yıl oldu.
Üç yıl! Siyasetçiler susuyor.
Yetkililer yok.
Açıklama yok.
Soru basit: Neyi bekliyorsunuz?
Yeni bir depremi mi?
Yeni bir felaketi mi?
Yoksa unutmamızı mı?
Bu cami taş değil.
Bu cami beton değil.
Bu cami Ceyhan’ın hafızası.
Hayrettin Hoca burada emekli oldu.
Ama hizmetten emekli olmadı.
Gönüllü devam ediyor.
Peki siz? Siz neyi bekliyorsunuz?
Sevaba ortak olmak istiyorsanız, Sessizlikle değil, İcraatla gelin.
Çünkü Üç yıl, kader değil.
Üç yıl, ihmaldir.
Ve bu şehir artık Beklemekten yoruldu.
