104 Yıl Sonra Aynı Cümle: “Zafer Bizim”
Takvim yaprakları 104 yıl öncesini gösterdiğinde, bu topraklarda bir cümle yankılandı.
Öyle sıradan bir cümle değildi.
Barut kokusuna karışmıştı.
Alın terine, kana, toprağa yazılmıştı:
“Zafer bizim.”
Adana’nın, Ceyhan’ın sözüydü bu.
Boyun eğmeyenlerin, diz çökmeyenlerin, “geçemezsin” diyenlerin sözüydü.
Ceyhan…
Sadece bir ilçe değildir.
Bir direniştir.
Bir hafızadır.
Bir bedel defteridir.
Bu topraklar ucuz kurtulmadı.
Her karışı, her sokağı, her taşı bir hikâye anlatır.
Kimi zaman bir ananın gözyaşıdır,
Kimi zaman cepheden dönmeyen bir babanın sessizliğidir.
Eskiden Onur Günü vardı.
Sadece takvimde değil…
Yüreklerdeydi.
Davullar daha gür çalardı.
Bayraklar daha yükseğe asılırdı.
Çocuklar dedelerinin elinden tutar, “biz kimiz”i öğrenirdi.
O günler anlatılmazdı…
Yaşanırdı.
Şimdi soruyoruz:
Neredeler o günler?
Son yıllarda kutlamalar var mı?
Var.
Ama ruhu eksik.
Heyecanı yorgun.
Hafızası silik.
Oysa bu günler süs olsun diye değil.
Protokol dolsun diye hiç değil.
Bu günler unutmamak içindir.
Unutturmamak içindir.
Çünkü tarih unutulursa,
Aynı acılar tekrar eder.
Bugün Ceyhan yine bekliyor.
Hakkını bekliyor.
Onuruna yakışanı bekliyor.
Ve umut her zaman olduğu gibi bir isimde somutlaşıyor.
Yeni Belediye Başkan Vekili Sayın Sevil Aydar Yıldız…
Bu bir çağrı değil.
Bu bir hatırlatma.
Ceyhan, alkışı hak eden şovlar istemiyor.
Ceyhan, köklerine saygı istiyor.
Ceyhan, çocuklarına “işte bizim tarihimiz” diyebileceği günler istiyor.
Eğer bu toprakların sesini duyarsa,
Eğer bu şehrin hafızasına sahip çıkarsa,
Eğer Onur Günü’nü yeniden onuruna yakışır hale getirirse…
Sadece bir görevi yerine getirmiş olmaz.
Ceyhanlıların kalbinde yer eder.
Ve o kalp kolay kolay kimseyi unutmaz.
Çünkü Ceyhan vefalıdır.
Ama unutkan değildir.
104 yıl önce “zafer bizim” diyenler,
Bugün hâlâ aynı cümleyi fısıldıyor.
Yeter ki duyan olsun.
Yeter ki sahip çıkan olsun.
Ceyhan,
Tarihiyle, bedeliyle, onuruyla
En güzeline layıktır.
Ve bu, bir temenni değil…
Bir gerçektir.
