Bir Günlük Onur,Bir Yıllık Sessizlik
Ceyhan kurtuldu…
104 yıl önce.
Toprağıyla, suyuyla, insanıyla.
Silahsızın imanla, yoksulun onurla kazandığı bir kurtuluştu bu.
Bir ilçenin değil, bir milletin haysiyetiydi.
Ama bugün…
O haysiyet biraz sessizdi.
Eskiden Ceyhan’ın Onur Günü duyulurdu.
Sadece takvimde değil, sokakta hissedilirdi.
Bayraklar evlerden önce yüreklere asılırdı.
Gaziler en önde yürürdü; biz arkalarından utanarak değil, gururla bakardık.
Şehit aileleri vardı…
Bando vardı…
Demirköprü’den başlayan tarih, Kaymakamlık önünde Cumhuriyetle buluşurdu.
Şimdi?
Biraz acele…
Biraz kopuk…
Biraz “olsun da bitsin” havasında.
Sunum vardı ama coşku yoktu.
Cümleler söylendi ama anlamlar yarım kaldı.
Kurtuluş anlatıldı ama neden kurtulduğumuz unutturuldu.
Abbas Şengül Müdürüm ve Yusuf Hoca’nın emeği olmasa, kelimeler bile yetim kalacaktı.
Ve sonra…
Bir ses yükseldi.
Belediye Başkan Vekili Sevil Aydar Yıldız konuştu.
Slogan atmadı.
Bağırmadı.
Ama dokundu.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün o sözü…
Hani bazıları duyunca rahatsız olur ya…
“Ey Türk istikbalinin evladı…”
İşte o söz, gençlerin yüzüne ayna gibi tutuldu.
Ne dedi aslında?
“Bu memleket sana emanet.”
Ne ima etti?
“Kimseye teslim etme.”
Bir kadın belediye başkan vekili olarak,
Sadece kürsüye değil, gönüllere çıktı.
Bu şehirde yıllardır görmediğimiz bir şeydi bu.
Çünkü bazıları makamı taşır,
Bazıları ise makamla birlikte sorumluluk da taşır.
Ceyhan bunu fark etti.
O yüzden “tam not” verdi.
Ama yetmez.
Onur Günü bir konuşmayla kurtarılmaz.
Bir çelenkle geçiştirilmez.
Bir protokol fotoğrafıyla hatırlanmaz.
Onur Günü;
Bayrağıyla sokağa çıkan halktır.
Konvoyu alkışlayan çocuklardır.
“Ben bu toprağın evladıyım” diyebilen gençtir.
Bu yıl onları göremedik.
Belki yorgunduk.
Belki alıştık.
Belki de unuttuk…
Ama şunu unutmayalım:
Bu şehir bir gün sessizleşirse,
O sessizlik düşmandan değil, ihmalden gelir.
Dileğimiz şudur:
Ceyhan’ın Onur Günü, bir takvim maddesi değil;
Bir hafıza, bir direnç, bir gelecek olsun.
Eskisini aratmasın.
Bayraklar yeniden sokağa çıksın.
İnsanlar yeniden “biz” olsun.
Çünkü…
Bu memleket bir gün değil,
Her gün onur ister.
