Ceyhan’da Dört Doktor, Bir Ceyhan Meselesi
Gazeteciyim.
Yıllardır sağlık sektörünün içindeyim.
Hastane koridorlarını, evinin koridorundan daha iyi bilenlerdenim.
Bazen haber için girdim o kapılardan…
Bazen umut için…
Bazen de bir dostun elinden tutup, “Allah büyüktür” diyerek…
Devlet hastanesine çok insan götürdüm.
Çok doktor gördüm.
Çok da hikâye biriktirdim.
Geçtiğimiz günlerde Ahmet Uludağ ve Vedat Bayrak hocaları yazdım.
Övgüyle.
Tek bir kötü söz gelmedi.
Çünkü samimiyetin itirazı olmaz.
Bugün bir başkasını yazıyorum.
Sessiz bir değeri…
Ceyhan’ın gürültüye ihtiyaç duymayan kıymetini…
Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Uzmanı
Atilla Demirkeser.
Uzun yıllardır Ceyhan Devlet Hastanesi’nde görev yapıyor.
Deseniz ki “kıdemli doktor kim?”
Hiç tereddüt etmem.
İlk aklıma gelen isimdir.
Ama onu farklı kılan kıdemi değil.
Karakteri.
Sessizdir.
Gösterişi sevmez.
Derinden yürür.
Güler yüzlüdür.
Samimidir.
Mevlana misali herkesi kucaklar.
Hani Hacı Bektaş-ı Veli der ya…
“Benim Kâbem insandır.”
İşte tam olarak öyledir.
Kötü günü yoktur.
Ayırımcılık bilmez.
Torpil kelimesi onun lügatinde yoktur.
Ben böyle gördüm.
Ama “acaba bana mı?” demedim değil.
Bekledim…
Araştırdım…
Hastalara sordum…
Aldığım cevap hep aynıydı:
“Hocamız herkese böyle.”
Ceyhan caddelerinde karşılaştığında
Selamsız geçmez.
Başını çevirmez.
Göz temasından kaçmaz.
Çünkü insanlıktan kaçmaz.
Bilgisi var.
Becerisi var.
Donanımı var.
Ama hepsinden önemlisi vicdanı var.
Makamla işi yok.
Etiketle derdi yok.
Onun tek sevdası var:
Ceyhan.
2025’te nasılsa…
2026’da da öyle olacak.
Aynı merhamet.
Aynı duruş.
Aynı insanlık.
Tesadüf mü?
Değil.
Bu bir karakter meselesi.
Meğer bazen en büyük değerler
En sessiz yürüyenlermiş.
Allah böyle “adam gibi adam” doktorları
Bu memleketten eksik etmesin.
Çünkü bazı insanlar sadece meslek icra etmez…
İnsanlık yapar.
Ve evet…
Bence de öyledir.
