Ceyhan’da Gaz Var, Hizmet Yok
Ceyhan’da her şey var.
Doğalgaz var…
Ama bina yok.
Üç yıldır.
Evet yanlış okumadınız.
Üç yıldır.
İl olmaya aday bir ilçede, nüfusu, sanayisi,limanı, enerjisiyle bölgenin kalbi sayılan Ceyhan’da, AKSAGAZ hâlâ bir kaldırım kenarında hizmet veriyor.
Hizmet dediğim…
Yağmurun altında.
Soğuğun içinde.
Yazın 45 derecede.
Mobil araç!
Hani afet olur, geçici çözüm olur ya…
Bizde afet geçti, rezalet kaldı.
6 Şubat depreminde binası hasar gördü, tamam.
Kimsenin buna itirazı yok.
Ama aradan üç yıl geçmiş.
ÜÇ YIL!
Bu sürede uzaya roket gönderiliyor,
yerli otomobil yapılıyor,
ama Ceyhan’a bir hizmet binası yapılamıyor.
Demek ki mesele bina değil.
Mesele umursamamak.
Vatandaş ne yapıyor?
Fatura ödemek için yağmur altında bekliyor.
Abonelik için ayakta titriyor.
Yaşlısı, kadını, engellisi…
Hepsi sırada.
Kent Meydanı’nda manzara şu:
Bir tarafta “modern Türkiye” nutukları,
öbür tarafta şemsiye altında doğalgaz kuyruğu.
Peki belediye nerede?
Zabıta nerede?
Kaymakamlık nerede?
Emniyet nerede?
Kardeşim…
Kaldırıma masa sandalye koyan esnafa ceza kesiyorsunuz da,
koca şirketin kaldırıma park ettiği mobil aracı görmüyor musunuz?
Yoksa görmek mi istemiyorsunuz?
Siyasetçiler?
Onlar daha ilginç.
Seçim zamanı semt pazarlarında kamerayla geziyorlar.
Soğan pahalı diye üzülüyorlar.
Teyzenin elini tutup “yanındayız” diyorlar.
Sonra?
Kamera kapanıyor.
Ceyhan yine yalnız.
Üç yıldır bu çileye tek bir siyasi refleks yok.
Ne iktidar…
Ne muhalefet…
Demek ki Ceyhan,
oy istemeye gelince önemli,
hizmet vermeye gelince önemsiz.
Soruyorum şimdi:
İl olmaya aday bir ilçede bu manzara yakışıyor mu?
Ceyhan bu kadar sahipsiz mi?
Bu halk bu kadar değersiz mi?
Kimse ayrıcalık istemiyor.
Kimse lüks talep etmiyor.
Ceyhanlı diyor ki:
“Yağmur altında beklemek istemiyorum.”
“Soğukta titremek istemiyorum.”
“İnsanca hizmet istiyorum.”
Bu kadar.
Üç yıldır süren bu “geçici çözüm” artık mazeret değil,
ayıptır.
Ve bu ayıp,
sadece AKSAGAZ’ın değil,
suskun kalan herkesindir.
Not düşelim:
Ceyhan unutmaz.
Ama sandık,
hiç unutmaz.
