CEYHAN YİNE YALNIZ MI?
Burası Ceyhan…
Çukurova’nın bereketli toprağı…
Ama ne hikmetse söz konusu hak olunca, alın teri olunca, emek olunca hep biraz daha “beklesin” denilen yer…
Öğretmenler…
Yani bu ülkenin geleceğini yetiştiren insanlar…
Sabahın köründe derse giren, akşam evine yorgun dönen, bir çocuğun hayatına dokunabilmek için kendi hayatından vazgeçen insanlar…
Ve o insanlar, gün geliyor, kendi hakları için sokakta yan yana durmak zorunda kalıyor.
Atatürk Caddesi’nde bir araya geldiler.
Sessiz değillerdi…
Ama bağırmıyorlardı da…
Çünkü onların sesi zaten yıllardır duyulmuyor.
Birlik oldular.
Sendika ayrımı yapmadan…
İsimleri farklı, dertleri aynı…
Hak.
Rakamlar konuştu aslında her şeyi…
26 bin… 30 bin… 35 bin…
Sonra bir anda 64 bin 500…
Demek ki oluyormuş.
Demek ki başta verilen rakamlar “gerçek” değilmiş.
Demek ki mesele imkân değilmiş…
Peki o zaman soru basit:
Yumurtalık’ta 80 bin verilirken,
Kozan’da 93 bin konuşulurken,
Ceyhan’a neden 55-60 bin reva görülür?
Cevap acı…
Çünkü Ceyhan’ın sesi çoğu zaman kısık çıkar.
Çünkü Ceyhan çoğu zaman “idare eder.”
Ama bu kez öyle olmadı.
Sendikalar “hayır” dedi.
Masadan kalktı.
İhaleyi iptal ettirdi.
İşte mesele tam da bu…
Birlik olunca oluyor.
Omuz omuza durunca değişiyor.
Öğretmenevi’nde yapılan açıklama sadece bir basın toplantısı değildi.
Bir duruştu.
Bir mesajdı.
“Biz buradayız” dediler.
“Emeğimizin karşılığını istiyoruz” dediler.
Ve belki de en önemlisi…
“Artık susmayacağız” dediler.
Şimdi gözler sadece sendikalarda değil…
İlçe Milli Eğitim’de…
Yetkililerde…
Bu duruşa kim sahip çıkacak?
Çünkü mesele sadece promosyon değil.
Mesele değer görmek…
Mesele eşitlik…
Mesele adalet…
Ceyhan yıllardır birçok konuda geri planda kaldı.
Ama bu kez bir fırsat var.
Ya yine sessiz kalacak…
Ya da bu birlik, bu duruş, bu ses büyüyecek…
Unutmayın…
Hak verilmez, alınır.
Ve o gün Atatürk Caddesi’nde görülen şey şuydu:
Ceyhan isterse alır.
