Olmadı Be Orhan Kardeşim…
Bazı haberler vardır…
Telefon çalar, bir cümle duyarsınız…
Ve dünya bir anda sessizleşir.
İşte öyle bir haberdi.
“Orhan’ı kaybettik…”
İnsan bazen inanmak istemiyor.
Çünkü bazı insanlar ölmez sanırsınız.
Hep var olacak gibi gelir.
Bir telefon uzağınızda…
Bir selam mesafesinde…
Ama hayat…
İnsana en ağır gerçeği bir cümleyle hatırlatıyor.
Biz Orhan’ı kaybettik.
Sadece bir futbol adamını değil…
Sadece bir teknik direktörü değil…
Sadece sahalarda ter dökmüş bir sporcuyu değil…
Bir insanı kaybettik.
Ceyhan’ın sokaklarından çıkıp
Türk futbolunun hafızasına adını yazdıran
o mütevazı, o güler yüzlü adamı kaybettik.
Orhan Kaynak…
Futbol sahasında mücadeleciydi.
Hayatta ise zarif.
Topun peşinde koşarken de
dostluğun peşinde koşarken de
aynı samimiyeti taşırdı.
Güldüğünde gözleri gülen insanlardan biriydi.
Öyle insanlar vardır…
Girdiği ortamı değiştiren.
Sessiz ama etkili.
Gösterişsiz ama saygı uyandıran.
Orhan öyleydi.
Ceyhan’ın çocuğuydu.
Çukurova’nın insanıydı.
Anadolu’nun samimiyetini taşıyordu.
Adanaspor derken,
Bir gün Beşiktaş JK formasıyla sahaya çıktı.
Bir gün Trabzonspor için ter döktü.
Bir gün Kocaelispor için mücadele etti.
Ama aslında…
O her zaman memleketi için oynadı.
Ceyhan için…
Çukurova için…
Ve ailesi için.
Çünkü Orhan’ın hayatında en büyük kulüp ailesiydi.
Eşi…
Oğlu…
Kardelen gibi narin kızı…
Kardeşleri…
Dostları…
Hepsi onun dünyasıydı.
Ama kader bazen acımasızdır.
Aynı acıyı bu aile daha önce de yaşadı.
Kalp…
O sessiz düşman…
Bir bir aldı onları.
Reşit…
İrfan…
Kayhan…
İlhan…
Ve şimdi…
Orhan.
Bir ailenin yüreğinde açılan yarayı kelimeler anlatamaz.
Çünkü bazı acılar yazılmaz…
Sadece hissedilir.
Orhan’ı tanıyan herkes aynı şeyi söylüyor:
“İyi insandı…”
Aslında en büyük unvan da budur.
Futbolcu olmak kolaydır.
Ünlü olmak kolaydır.
Ama iyi insan olarak anılmak zordur.
Orhan bunu başardı.
Bugün İstanbul’da toprağa verildi.
Kilyos Mezarlığı…
Sevenleri, ailesi, dostları uğurladı.
Gözyaşlarıyla…
Ama bir gerçek var.
Böyle insanlar ölmez.
Çünkü onlar…
Hatıralarda yaşamaya devam eder.
Ceyhan’ın sokaklarında…
Çukurova’nın rüzgârında…
Futbol sahalarının çimlerinde…
Ve dostlarının kalbinde.
Olmadı be Orhan kardeşim…
Gerçekten olmadı.
Ama bil ki…
Seni tanıyan hiç kimse seni unutmayacak.
Çünkü bazı insanlar gider…
Ama bıraktıkları iz
ömür boyu silinmez.
Nurlar içinde uyu Orhan.
Seni saygıyla…
Özlemle…
Ve minnetle anıyorum.
