Sessiz Adamlar Memleketi Ayakta Tutar
Bu ülkede herkes bir yerlere gelmek ister.
Makam ister.
Koltuk ister.
Unvan ister.
Ama bazı insanlar vardır…
Bir yere gelmek değil,
Bir yerde kalmak ister.
Ceyhan’da böyle bir adam var.
Kata gibi büyük bir Hastaneden gelen,
Göğüs Cerrahı Op. Dr. Habil Tunç.
Özel hastanelerin kaç para teklif ettiğini sormaz.
Kartvizitinde ne yazdığıyla övünmez.
Onun derdi başka.
Hizmet.
Ceyhan Devlet Hastanesi’nin koridorlarını bilen bilir.
O koridorlardan umut da geçti,
Acı da geçti,
Gözyaşı da geçti.
Ben 40 yıldır gazeteciyim.
Bu hastaneye kimler geldi, kimler gitti…
Kaç “büyük isim” gördüm.
Kaç “önemli adam” tanıdım.
Çoğu geldiği gibi gitti.
Bazısı ardında iz bile bırakmadı.
Ama bazıları vardır…
Gürültü yapmaz.
Reklam sevmez.
Sessizce işini yapar.
İşte Habil Tunç onlardan biri.
Ceyhan’da ağır bir hasta varsa,
İlk sorulan isimlerden biridir.
“Kim bakıyor?”
“Habil Hoca.”
Bu bir tesadüf değildir.
Sessizdir.
Güler yüzlüdür.
Ayırmaz.
Kayırmaz.
Torpil kelimesi onun lügatinde yoktur.
Ben öyle gördüm.
Ama gazeteciyim ya…
“Acaba bana mı öyle?” dedim.
Bekledim.
Araştırdım.
Hastalara sordum.
Cevap hep aynıydı:
“Hocamız herkese böyle.”
Çünkü mesele doktorluk değil.
Mesele insanlık.
Bilgisi var.
Becerisi var.
Donanımı var.
Ama hepsinden önemlisi…
Vicdanı var.
Bu ülkede en zor bulunan şey de o zaten.
Makamla işi yok.
Etiketle derdi yok.
Gösterişle arası yok.
Mevlana misali…
Herkesi kucaklar.
Kötü günü yoktur.
Suratı asık görülmez.
Hastaya tepeden bakmaz.
Ceyhan’ı sever.
Hem de lafla değil.
Eylemle.
İsterse gider.
Özel hastaneye gider.
Para basar.
Ama gitmez.
Çünkü onun tek sevdası var:
Ceyhan.
2025’te nasılsa…
2026’da da öyledir.
Aynı duruş.
Aynı merhamet.
Aynı adam.
Çünkü bu bir dönem meselesi değil.
Bu bir karakter meselesi.
Meğer bazen en büyük değerler,
En sessiz yürüyenlermiş.
Allah böyle adam gibi adam doktorları
Bu memleketten eksik etmesin.
Çünkü bazı insanlar sadece meslek icra etmez…
İnsanlık yapar.
