Yakışmadı Gidişin Be Faruk Abim…
Bazen bir insanı yazmak, onu anlatmak dünyanın en zor işine dönüşür. Hele ki o insan sadece bir dost değil, bir abi ise… Hele ki artık aramızda değilse… Kelimeler, yüreğin taşıyabildiğinden daha hafif kalır.
Dün Ceyhan’ın, Çukurova’nın ve Türkiye’nin gururlarından biri olan Faruk Karadoğan abimizi kaybettik. Acı haber öyle hızlı geldi ki, o andan beri elim ayağım titriyor.Sanki bir yanımız eksildi, bir kolumuz kanadımız kırıldı. Faruk abi, sevenlerinin gözleri önünde, anne ve babasının yanı başında, Mersin Mezitli’de son yolculuğuna uğurlandı.
Dünden beri içimde tarifi zor bir hüzün var. Çünkü Faruk abi yalnız benim değil, Ceyhan’ın, Çukurova’nın, Beşiktaş camiasının ortak abisiydi.İyi bir sporcu, iyi bir teknik direktör, iyi bir insan, iyi bir dosttu. Futbolculuğunda nasıl beyefendi bir duruşu varsa,insanlığında da aynı zarafeti taşırdı.
Ceyhanspor’daki teknik direktörlük döneminde ne güzel günler biriktirmiştik… Sonra yollarımız zaman zaman kesişti; maçlarda, sohbetlerde, dost meclislerinde… Uzunca bir süre göremeyince, “Hayatını yazayım” diyerek CRT Medya için aradım, ardından çocukluk ve takım arkadaşı Milli Kamil Demiray abimle evine gittik.O gün çektiğim fotoğraflar, yaptığım röportaj, yazdığım satırlar bugün daha kıymetli… Çünkü bir insanın ömrü bazen anılarda saklı kalıyor.
Faruk abi, herkesin sevgilisiydi. Çukurova’nın dört bir yanında “Yeğenim” diye anlatılırdı. Reşit Kaynak’ta Beşiktaş formasını terletirken onu izleyenler, bugün gözyaşlarıyla uğurladı. Eski günleri anlattıkça dostlarının gözleri doluyor, bir anısı bitiyor öbürü başlıyor.Çünkü Faruk abi girdiği her kalpte iz bırakmış bir insandı.
Ama işte… Ailesi ve sevenleri, Mezitli kabristanlığında onu toprağa teslim ederken hiç kimse “geri gelmeyecek” gerçeğini kabullenemedi.Sanki birazdan yine o gülen gözlerle kapıdan girecekmiş gibi hissedildi.Onu mezara bırakmak kolay olmadı; çünkü dürüstlüğüyle, efendiliğiyle, mücadelesiyle koca bir ömrün hatırını orada bırakıp dönmek hiç kolay değildir.
Faruk abim, Türk futboluna yaptığın hizmet unutulmayacak. Yüreği koca bir adamdın.Mücadeleci ruhun, beyefendi duruşun, sporculuğun, dostluğun tarih oldu; ama güzel hatıraların hep yaşayacak.
Senin ardından yazmak o kadar zor ki… Çünkü sen bu cümlelerin öznesi olmak için değil, hayatın içindeki güzellikleri çoğaltmak için yaşadın.Bizleri incitmeden yaşadığın gibi, ecel de kimseyi incitmeden aldı seni aramızdan.
Hani Mersin’e geldiğimde birlikte oturup sohbet edecektik? Hani bir daha bir araya gelecektik? Nasip olmadı be güzel yürekli abim…
Fakat bir şey bil:
Seni asla unutmayacağız. Unutturmayacağız.
Nurlarda uyu Faruk abim…
Saygı,özlem ve şükranla…
