Bugün 10 Kasım. Yurdun dört bir yanında saat 09.05’te hayat durdu. Çocuklar, öğretmenler, işçiler, memurlar, yaşlısı genci… 87 yıldır aynı saygı, aynı özlem, aynı minnetle… Ama belli ki, herkesin kalbinde aynı nabız atmıyor.
Adana’nın bereketli toprağı, memleketin kalbi gibi atan güzel bir şehir Ceyhan. Ama nedense bu güzel memleketin üstüne hep bir siyaset gölgesi düşer.
Sürücü belgesi değil, ralli lisansı lazım! Yol değil, hendek. Asfalt değil, moloz. Köy yolu desen, köy alınır üstüne.
Bazı haftalar vardır… Takvimin sayfaları sıradan geçmez. Günler ağırlaşır,saatler iç burkucu bir sessizlikle akar. İşte öyle bir haftadayım ben.
Ceyhan’ın bazı camilerinde halılar kir içinde, tuvaletler rezalet, cemaat abdest alacak yer bulamıyor.
Ceyhan’ın sokaklarında bir ışık yanıyor… Ne neon ışığı bu, ne de tabelaların yapay parıltısı. Bu ışık, adaletin, vicdanın, insan sevgisinin ışığı. Adı Oğuz Şahin.